-
Był piątek pod wieczór. Na rany celnie zadane – no co go podkusiło, żeby się zgodzić? Ale tak, gdy człowiek jest młody i wyobraźni tak bardzo nie ogranicza proza życia, to słowa rzuca się łatwo. Pewnie to To. A potem nadciąga rzeczywistość. Szara. I nadeszła o osiemnastej, kiedy wybiła godzina fajrantu. Wtedy to, zamiast spokojnie wytrzeć ręce o brudną szmatę, przeczesać włos wyjętym z tylnej kieszeni grzebieniem, sprawdzić gotówkę w zatłuszczonym portfelu i – uradowany tym widokiem – iść w miasto, napić się piwa, odpocząć po robocie z relaksującą wizją wolnej soboty… To nie. Teraz, zamiast iść trzeba pójść. Dotrzeć…
