[ 431 słów i2 minuty czytania ] Słabłem. Warunki straszne, ale walczyłem. Mimo że jesień, to zima—w zaawansowanej, dobrej formie. Nie to co ja! Gołoledź, błoto pośniegowe. Zmagałem się i gnałem, nie miałem sekundy do stracenia! Czułem, wiedziałem—jest słabo. Nie bacząc na postępujące odrętwienie, stawałem na wysokości swoich kierowniczych umiejętności. Półprzytomny, na automacie, jak autonomiczne—ledwie widząc teraz przez zalane oczy potem i otumaniony stresem mózg—niemal ciągłymi, ledwo kontrolowanymi poślizgami pokonywałem przestrzeń… i czas! Ten cholerny czas! Muszę zdążyć! Bosz, muszę zdążyć! Od tej resztki zimnej krwi, umiejętności, doświadczenia, refleksu i odrobiny szczęścia zależała moja przyszłość. Zależało ludzkie życie! Coraz słabiej,…

Read more →