-
Wylądowałem kiedyś w Lubinie… e, Lublinie… y… też nie, w Lublanie?Tak! W Lublanie, w Słowacji. 7 rano, sobota, piękny ciepły poranek. Wyszedłem żeby się przejść – trochę może; kawę wypić – szum borze; śniadanie zjeść – na dworze. Kiedy tak szedłem przez to jeszcze puste miasto typu „stolica”, spotkałem gościa z psem – O heloł mister, jak ci tam leci? -Ar ju toking tu Mi_?- pomyślałem do siebie zszokowany. Czujność, dlaczego on mnie, obcego typa, tak ostentacyjnie zaczepia na ulicy, może bezdomny i na coś zbiera chociaż nie wygląda, a może nie? Uśmiechnąłem się wymuszonym, wyuczonym uśmiechem typu „ale ja nie wiem, ja…
