-
To był zimny, ponury, zadymiony poranek -jak to w maju- gdy ktoś szarpnięciem, delikatnie lecz zdecydowanie, z mocą łamania drzew i wyłamywania stawów poprosił go o uwagę. Z niechęcią, ociągając się, opierając, ile mógł, czepiając resztek snu, rozwarł powieki… i uległ: -Ej, co jest? To moja ręka i chciałbym, aby taką pozostała!-Bileciki do kontroli! – odezwał się barytonem miły damski głos, od którego poza powiekami podniosły mu się także włosy, a w całej okolicy psy zaczęły bezładnie gnać w panicznej ucieczce. Bezwiednie sięgnął po świeżo podrobioną legitymację Pilota Pierwszej Klasy, a gdy w końcu słowa, rezonując swą mocą w jego…
