-
Gdy po całodniowej podróży przez hiszpański interior w lipcowym, szatańskim słońcu i klimatyzowanym metodą „na lufcik” podrzędnym pociągu klasy 4 wysiedliśmy w nadgranicznym Badajoz (Badachoz), w głowie spalonej na wiór miałem już tylko pustynię. Cały w ogóle byłem spalony, jak ten Dedalus co się za bardzo zbliżył. Lipiec na hiszpańsko- portugalskim pograniczu to nie relaks z drinkami w allinkluzif greckiego hotelu fotelu. To udręka dla prawiezamordowanych, niezmotoryzowonych, nieklimatyzowanych włóczęgów bez sprecyzowanego adresu docelowego i hotelowej rezerwacji. Po takim dniu, jedyne, o czym jestem w stanie myśleć, to piwo!Pier’Ole! Una Cerveza! Per’Fa’Wor !!! A Badajoz, mimo że chyba piękne, w końcu to…
