Wakacjusze

Trasa, nawet dla kogoś jadącego odpowiednim sprzętem i tak doświadczonego jak ja, była trudna.

Potężny wakacyjny ruch zmieniających turnusy Wakacjuszy i bez nagłego załamania pogody był wymagający.

Deszcz niczym ołowiane kowadło runął na rozgrzany asfalt, a z boku szkwałowy wiatr uderzył bezlitosną pięścią Richtera… Reachera.

Szary mur wody przesłonił wszystko. Boczny prąd powietrzny powodowały dryf, niczym statku na morzu, kiedy wieje z trawersu, a mgły jak u Kinga podniosły się z rozgrzanego asfaltu i zasnuły wszystko to, co już i tak było niewidoczne.

Niby środek dnia, ale gdy cało pokonałem te dwieście kilometrów zalanej wodą, spowitej mgłami i przesłoniętej ścianą deszczu autostrady, mimo klimatyzacji – byłem lekko spocony, trochę zadowolony (ale bez przesady, w końcu to moja rola: pokonywać), i wytrącony.

Przez moment, kiedy turbiny się wychładzały, podzespoły strzelaniem blach i obudów wyrównywały naprężenia, oleje i smary stygły, a ciśnienie krwi w moich żyłach, wywindowane w rejony obserwowane zwykle tylko w morskich odwiertach roponośnych powoli opadało, w głowie miałem tylko jedną myślorefleksję:

No niestety, ludzie jednak są pojebani.

Kiedyś, gdy w samochodach nie było kilometrów światłowodów, procesorów, o których w programie Apollo nawet nie śniono, dziesiątek czujników sprawdzających wszystko – od jakości powietrza pod łokietnikiem aż po natężenie oświetlenia ambientowego… Kiedy jeszcze nie pakowano wielkopowierzchniowych ekranów dotykowych, na których można śledzić najnowsze wpisy i rolki, a wentylowane, podgrzewane i wyposażone w masażystę fotele nie pozwalały się zanadto zrelaksować… Ludzie w samochodach sami musieli myśleć nad tym, co robią.

Dokonywać analiz i używać wbudowanych w głowy biologicznych procesorów, musieli.

Kiedy to człowiek, a nie narzędzie, byłby smart, każdy z tych dziewięćdziesięciu procent pojebów sprawdziłby, czy ma włączone światła odpowiednie do jazdy w takich warunkach.

The Vacationers

The journey was difficult — even for someone driving the right machine and with as much experience behind the wheel as I have.

The enormous holiday migration of Vacationers changing shifts would have been demanding enough even without a sudden collapse of the weather.

Rain fell like a lead anvil onto the overheated asphalt, while from the side a squall struck with the merciless fist of Richter… Reacher.

A grey wall of water swallowed everything. Crosswinds pushed the vehicle into a drift, like a ship at sea when the wind hits it broadside, while mists like those from a Stephen King novel rose from the burning asphalt and wrapped around everything that was already invisible anyway.

It was supposed to be the middle of the day, yet after safely conquering those two hundred kilometres of motorway drowned in water, shrouded in mist and hidden behind a curtain of rain, I have to admit — despite the air conditioning — I was slightly sweaty, somewhat satisfied with myself (but not too much; after all, overcoming things is my role), and slightly shaken.

For a moment, as the turbines cooled down, the components released their tension with the clicking and popping of metal panels and housings, the oils and lubricants settled, and the pressure of my own blood — pushed into regions normally observed only during offshore oil drilling — slowly began to fall, I had only one thought-reflection in my head:

Unfortunately, people really are insane.

Back when cars did not contain kilometres of fibre optics, processors that the Apollo programme could not even have dreamed of, or dozens of sensors checking everything — from the air quality beneath your elbow to the intensity of ambient lighting…

Back when cars were not stuffed with enormous touchscreens allowing you to follow the latest posts and reels, while ventilated, heated seats equipped with a masseur did not encourage you to become overly comfortable…

People behind the wheel had to think for themselves.

They had to analyse. They had to use the biological processors installed inside their own heads.

Back when it was the human being, not the tool, that was supposed to be smart, ninety percent of these idiots would have checked whether they had the proper lights switched on for conditions like these.