To nie tak jak myślisz

[1303 słowa, 7 minut czasu czytania]

Etap 1. Zagadać

    A Czy Ty wiesz, że dawno, dawno temu, chyba nawet przed wojną, ludzie w okolicach Salzburga wynaleźli sól?

No tak, no jak nie, jak tak.

Zaczęło się od tego, że zatrzymał się tam na popas jeden jeszcze nieosiadły zbieracz „Oberżyśwait” co podróżował samopas.

Szedł z mozołem od strony Mozeli, ledwie przebył Alpy i zatrzymał się, by odtajać.

Tak mu tu było fajnie – sielsko, przyjcielsko – krowy na stokach muczą dzwoniąc dzwonkami, schludne chatki zdobią kwiatki, elektryki z cichym szmerem opon na burku przemykają do przytulanych oberż, a średnie piwo ma litr objętości – że został na noc.

Nad rzeką przysiadł, jak wszystkie cywilizacje w początkach rozwoju.

    Jak zwykle w swoim długi 14-letnim życiu wułczykija wyłowił rybę, bo ryby były wtedy w rzekach (tak, nawet filety), na polanie krzemieniem skrzesał pośpieszny, robiony na kolanie, ogień na polanach, a obrabiając krzemiennym nożem rybkę nucił sobie hit tego sezonu, przebój Barda Zenosława z Bałtów.

Posypał dorsza majerankiem zaiwanionym z Indii, natarł czosnkiem z Egiptu, skropił cytryną z Rumunii, jeszcze tylko trochę masła z Lidla, szampan (bo szedł od szapanii) już odkorkowany i się napowietrza, i już za chwilę uczta gotowa.

Wieczór nadciąga siedmiomilowymi krokami, słońce nietypowo szybko zaszło za szczytami, a atmosfera i powietrze świeże, bo tam dbają o klimat… Alpy, tu się oddycha!

Ach, jakie cudowne jest życie kiedy ma się 14 lat i długie drugie tyle przed sobą (bo ludzie wtedy, z powodu niedźwiedzi i bólu zębów, osiągali starość wcześnie dość)… Aż chce się żryć!

A, no tak, właśnie…

    Wiesz… i zasiada nasz protoplasta konsumenta konsumować rybkę i tradycyjnie – chcesz dobrze a wychodzi jak zwykle.

No coś mu tu nie konweniuje!

Niby jest ok. Atmosfera przytulana, przyprawy dobrane, dodatki dodane, są frytki i frykasy, szampą rocznik 2457 p.n.e – czyli doskonały, o czym wie każdy sommelier, bo lato było upalne w tamtej epoce, no ale…

Coś ciągle ten smak mu nie w smak!

    Podrapał się po futrze z Jaka, poczochrał po przydługim włosiu (fryzjer niby umówiony, ale dopiero za miesiąc – kolejki jak do neurochirurga), i z nagła rozsierdzony, jak nie rzuci swego posiłku w ten biały pył, co się tu wszędzie wala i się tak obszernie posypał kiedy zbierał kamienie żeby ogień zabezpieczyć (straszne drogie mandaty tu mają i w euro) za spalanie lasów (za czarownice są ulgi podatkowe).

Chwilę wściekły powył do księżyca, ponarzekał, że podatki takie ciężkie, a ZUS jak zwykle ciśnie i tylko woła „dej” jakby miał horom curke, lecz koniec końców, doszedł do siebie. Wziął i chwycił tę rybę za jej koniec. Zły ale zje ją, bo to jednak szkoda i od czego ma się głowę.

(to taki żart -od czego masz głowę? -jemnią!).

Ha, ha, poryczał się jak zwykle ze śmiechu nad tym sucharem prześmiesznym, rękawem otarł łzy i z lekka oczyścił nim rybię, i się w nią wgryzł…

I nagle, no mówię Ci…

Jak mu włosów nie podniesie na klacie!

Jak mu dezodoranty z wrażenia nie puszczą, a podniebienie jak nie zawyje z rozkoszy!

Co tu się wydarzyło! I kiedy?

    Gdyż ryba nagle, magicznym jakimś sposobem – tu zalękniony rozejrzał się za jakimś Galilejskim… y nie… za Galijskim Dronem… nie, Driodem…cholera też nie, no tym, jak mu szło… za Galijskim Druidem! – nabrała aromatu, coś wyciągnęło mu na wierzch cały smak, uwypukliło ukryte nuty, podkręciło tę cytrynę, a majeranek i masło aż zajodłowały z wrażenia!

Co, Co Tu Zaszło?

    I ten nasz przodek, co jak każdy inny miał swój tyłek, ale jak mało kto w jego czasach też wybitne, chyba ze 47 – IQ, szybko powiązał fakty. To jego chleb powszedni – analiza, dedukcja, obserwacja i koincydencja.

Pomacał walający się wszędzie biały proszek, wtarł ciut kciukiem w dziąsło, wciągnął kapkę w formie kreski nosem, z palca posmakował jak znawca…

I tak właśnie wynaleziono w Salzburgu sól!

Potem było już z górki.

    Mówię Ci, to nie diamenty, złoto, półprzewodniki, wyciągi narciarskie czy czekolada, ale właśnie używki. To sól sprawiła, że Salzburg stał się jednym z najbogatszych miast w regionie.

Nasz powyższy Conan Celt, jako pierwszy wpadł tu na sól, a potem i na pomysł, żeby osiąść, ustatkować się, zająć jakąś przytulaną jaskinię i zająć się tym „białym proszkiem” na skalę przemysłową, bo mimo, iż to nie ta epoka czuł, że będzie epicko.

    Potem, jak zwykle, przyszedł Roman z Rzymu z kohortami, i jak zwykle – na gotowe. Z rozmachem zbudował miasto Luvavum i też pokochał tę sól. Cóż, kto by nie chciał mieć takiej przyprawy do swojej kolacji, a przy okazji solidnej prowizji jako producent, marży ze sprzedaży, zysków z franczyzy od Francuzów i tantiem za autorstwo?

A kiedy – gdyż historia kołem się toczy – odwołani z placówki rzymianie odjechali na południe swymi powozami, przyszedł czas na biskupów.

    Ale nie byli to normalni biskupi, zresztą, widział kto normalnego? To byli prawdziwi magnaci solni! Do teraz zwą ich Dosolnicy Apostolscy (bo po i pod stołami solą solennie solili, komu trzeba było posmarować).

    Ot, wybrani znani jak np. Stevie Wonder czy Raptus Rupertus z Wormacji, główny na owe czasy bohater solnego biznesu, co sobie przybył do Salzburga w 696 roku i zaczął odbudowywać miasto, bazując na tym, co najlepsze – soli.

To była prawdziwa orka na solniczce.

    Kościół znany jest z tego, że cierpliwym jest, a grzechu się nie boi, dlatego Arcybiskupi cierpliwie nie tylko modlili się o zyski, ale i liczyli zyski z modlitwy i soli, co widać po zameczku Hohensalzburg, który sobie pierdolnęli od niechcenia na górce (jest największym zachowanym w całości średniowiecznym zamkiem obronnym w Europie Środkowej) Nadsalzburskiej.

Jak to się mówi: mają rozmach solnesyny!

    I nagle, mówię Ci, nadeszły czasy renesansu i baroku, a Salzburg kwitł niczym róża w ogrodzie solnym. Patrz, niby ichnie Alpy to góry typu Tatrzańskiego, niby tam górale, hale, i zimy co trwają 15 miesięcy.

Warunki iście jak w Zakopanem, a dało się?

    Arcybiskupi zaczęli dywersyfikować zyski, inwestować w sztukę i architekturę, dzięki czemu miasto zyskało brokatowo barokowy urok. Po ulicach miasta stadami wałęsali się artyści, pili herbatę z dodatkiem soli, a w wąskich zaułkach wciągali kreski białego proszku dzielonego na zgrabne działki i dzięki temu tworzyli dzieła.

I to niejednokrotnie sztuki!

    To wtedy zbudowano katedrę św. Ruperta i Virgila, która stała się symbolem solnego bogactwa, dorobku uzyskanego wyzyskiem gór i uzależnieniem świata od białej śmierci.

    I nagle, gdzieś w tych okolicach i około 1756 roku, urodził się Wolfgang Amadeusz Mozart.

Mówię Ci, jego genialne kompozycje były jak sól tej ziemi i do teraz działają na niektórych jak trzeźwiące sole kiedy się z rana jakąś kantatą na full jędrnemu z drugim zapoda.

    Bogactwo Salzburga, napędzane handlem solą, zapewne mu nie zaszkodziło i stworzyło sprzyjające warunki dla rozwoju jego talentu.

I kondycję też musiał mieć facet nielichą… Siedzi w Salzburgu, coś knuje, kombinuje i komponuje, kiedy nagle sms z zamku na górce „e, Mozi, wpadnij coś zagrać”. I dyma, jak i ja tam pod górkę dymałem, tak że wiem co czuł poza onucami.

Gdyby Mozart żył dzisiaj, na bank komponowałby symfonie z Red Bullem w ręku.

    No właśnie, bo sól była spoko, ale dzisiaj Salzburg – to miasto wyzyskiwacz żerujący na słabości ludzkiej – jest znane z kolejnej „używki”, z Red Bulla.

No tak, nie wiedziałaś? To tutaj narodziła się ta słynna marka napoju energetycznego. Dietrich Mateschitz, współzałożyciel Red Bulla, zaczął produkcję w latach 80., a reszta jest historią.

    Dzięki Red Bullowi Salzburg ma teraz nie tylko historię związaną z uzależnieniem od soli, ale i z uzależnieniem od energetyków. Mówię Ci, to miasto tętni życiem, a festiwale muzyczne, i motoryzacyjny cyrk cykliczny – przyciągają tłumy, a wszystko z uzależnień, używek i degeneracji! No… i to właśnie dlatego…

-Co?! Zagadujesz chcąc zaintrygować podtrzymując zaciekawienie, wtrącasz jakieś kontra kurwa wersje próbując zagrać na emocjach, a ja ciągle nie wiem, dlaczego wziąłeś młodzież, pojechaliście rano na chwilę do pracy, mieliście wrócić po południu, a nie było was CZTERY DNI!?!

-E… No bo ten… Hmm… No bo… Red Bull dodał nam skrzydeł?