Kolin

#szosopasta na 292 słowa, 2 minuty czasu czytania.

Panowie Żule zawsze potrafią mnie zadziwić.
Przeważnie syfem, brudem, i naiwnością chomika, a czasem…
Czasem zachowują się tak, jakby byli inteligentni niczym Karl Friedrich Gauss, przenikliwi niczym półślepy pucybut z Kalkuty, twardsi niż generał William Tecumseh Sherman, a odporni emocjonalnie jak kibice drużyny narodowej.
I ogólnie zdolni do radzenia sobie jak przeciętny dowódca atomowego okrętu podwodnego.

Dzisiaj znowu miałem z nimi sytuację. Taką śmieszną, że aż przypomniała mi dowcip.
O ten.

„Pod Pałacem Kultury w Warszawie siedzi dwóch koneserów fioletowych destylatów przezchlebowych. Siedząc podziwiając świat, destylują destylat, dumając po próżnicy nie deliberują, kiedy nagle.
Patrzą i widzą jak w Pałac Kultury uderza motolotnia.

I ona, po wymianie swej energii kinetycznej z energią potencjalną Pałacu – przegrywa.
Motolotnia zamienia się w kłębek pogiętych części, zgrabnie owiniętych brezentem, po czym lotem nurkowym spada. I nie zdziwi tu chyba nikogo, jak powiem – że w dół.

Jeden z naszych bohaterów szturcha drugiego łokciem (bo ręce ma zajęte literatką i wlewaną do niej fioletową literaturą) i mówi:
– Ty, patrz, terroryści!

Drugi nasz koneser „szatobrią denaturę”, patrzy dość chwiejnie, ale jeszcze przytomnie (jego porcja wyśmienitego trunku dopiero dochodzi).
Patrzy, krytycznym okiem ocenia, a celną ripostą rzuca:
– Jaki kraj, tacy terroryści.”

I właśnie to mi się przypomniało, kiedy wsiadałem rano do samochodu, a tu podchodzi do mnie pan Żul i głosem, jakby w filmach dubbingował papier ścierny gramatura 40, i zagaja jak to oni:
– Przepraszam, czy szanowny pan Colin Farrell mógłby się dorzucić z 50 groszy?
– Ale… że ja? – zdumiałem się.

I zadumałem, gdyż, no cóż, jak w tym dowcipie – jaki kraj, taki Colin Farrell.
Aż sobie zrobiłem zdjęcie na pamiątkę.
Nie wiem co oni tak od rana łoili, i którego dnia to rano było (bo raczej nie dzisiejszego) ale Kolin Farel made in Poland from Żuls, wygląda mniej więcej tak: