Canfranc był dworcem łączącym w Pirenejach koleje Francji i Hiszpanii.
Swego czasu był też najpiękniejszym dworcem Europy.

Ale z powodu hiszpańskiej wojny domowej osiem lat po otwarciu zamknięto tego „Górskiego Titanica”.

Cudny był, więc po II wojnie otwarto go ponownie, lecz w 1970 roku nieuważny parowóz zburzył tam most L’Estanguet, po francuskiej stronie.

Oszacowano koszta, podrapano się pod beretami i: o panie, drogo, nie naprawimy tego.

Bez mostów nie ma pociągów, a bez pociągów… na co komu dworzec?
To nie jest jakieś warszawskie lotnisko w Radomiu.

Kurka no, to przecież „Lśniący klejnot secesji”! Dostał więc kolejną szansę.
Zrobili z niego hotel.

Przy okazji tej przygranicznej, pięknej stacji, przypomniałem sobie, że sporo widziałem dworców przygranicznych.

Oj, zwiedzało się takie stacje by nie płacić bajońskich sum za bilety międzynarodowe.

Jak? Ot, wysiadałem z „Pociągu Byle Jakiego” na ostatniej stacji przed granicą, z butą granicę tę przekraczałem, i jechałem dalej z pierwszej stacji kolejowej kolejnym klekotem lokalnym.

O, choćby takiej jak ta przy granicy z Rumunią, po stronie węgiersko-ugrofińskiej.
Węgry to kraina cud, ale węgierski… cóż to za język!

Jakby UFO się rozbiło we Wschodniej Europie.
JPRDL, tu nawet kury gdaczą po węgiersku!

I idź tam do kasy w latach tych 90-tych, bezsmartfonowych i poproś o „Najtańszy bilet na osobowy, przez cały kraj, do granicy z Austrią. Plisz”.

Pójdziesz? Ja poszedłem, choć wiedziałem – to będą tytaniczne jaja, z moją doskonałą nieznajomością języków.

Stanąłem przy okienku i mruczę do siebie: „No kurwa, i co teraz?”, a pani w kasie zaczyna się śmiać, i w idealnej polszczyźnie mówi: – W czymś pomóc?

Zanim do mnie dotarło, przez chwilę myślałem, że spłynęła na mnie łaska Manńska.

Przecież właśnie Mann z Materną dowiedli, iż węgierski to prościzna. Ot dodajesz wszędzie „sz” (autobus to autobusz) i jusz!

Po chwili okazało się jednak, że nie mówię nagle językami. W kasie węgierskiej to Polka była.
Z Polszki.