Miyamoto Musashi w Księdze Pięciu Kręgów napisał, że „droga wojownika jest dwojaka: pióro i miecz”.
Mnie zostało tylko pióro, trzeba więc ćwiczyć dyscyplinę.
Więc, czy w 2048 znakach uda się zamknąć zwykłą, codzienną historię tak, żeby wciągała?
Jeśli tak, jakaś reakcja mile widziana.
Wieczorne mgły – lub wyziewy trzewi tego zużytego niedużego miasta – zasnuły ulice. Ciemno, zimno, wilgotno… Listopad to wrzód na dwunastnicy roku.
Ruszyłem na codzienny trening, jak co tydzień. Do siłowni „Za jakie grzechy” jadę przez całe miasto. Może nie jest wielkie, ale i tak muszę je przejechać od deski do deski.
Tę siłkę wybrałem specjalnie – z nadzieją, że kiedyś w połowie drogi się rozmyślę. I już nie wrócę.
Póki co włączyłem się do ruchu i wiedziony starymi instynktami zlustrowałem otoczenie. Zobaczyłem ich od razu. Trudno nie zauważyć oznakowanego radiowozu.
Pojechałem, a oni za mną. Na każdym skrzyżowaniu, przyhamowaniu, zakręcie i przejeździe – nadal za mną, jak przyklejeni. Jeśli to był pościg, to raczej powściągliwy.
Czyżby chodziło o Czeczenię? A może o tę jazdę bez biletu w dziewięćdziesiątym szóstym? Kiszone z piwnicy sąsiada?
Ale to na kaca! To błędy młodości.
Kiedy w końcu podjechaliśmy pod siłkę, postanowiłem ich zgubić. Jak za starych dobrych czasów ucieczek przed sokistami po torach. Manewr się powiódł… połowicznie. Nagle stali tuż za mną. Zawodowcy.
Zgasiłem silnik. Nie wysiedli.
Zadumałem się nad życiem i kierownicą. Czekali.
Przejrzałem zawartość portfela i sumienia. Zero reakcji.
Westchnąłem: „Cóż, czas to kończyć”, wysiadłem i ruszyłem.
W tym samym momencie z budynku wybiegł facet. Spotkaliśmy się tuż przy tym oddziale pościgowym, spojrzeliśmy na siebie, a kątem oka zobaczyłem, jak szyba radiowozu się uchyliła.
„A, to taka akcja… synchronizacja. Ale tylko trzech, zestarzałem się, ech. Kiedy straciłem szacunek w branży?”
Podszedł, rzucił na mnie okiem, a jemu z wnętrza ktoś rzucił sportowy tobół:
– Łap, łajzo!
– Kurde, dzięki, chłopaki. Tak to musiałbym dymać po sprzęt przez całe miasto!

Skomentuj